دانشگاه تبریز دانش آب و خاک 2008-5133 24 4 2015 02 04 Soil Physicochemical Characteristics and Land Use Efficiency in Cereal-Legume Intercropping Systems ویژگی‌های فیزیکی-‌ شیمیایی خاک و کارایی استفاده از زمین در نظام‌های کشت مخلوط جو- نخود 261 271 3168 FA جواد حمزه ئی استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا همدان محسن سیدی دانشجوی دکتری گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا همدان Journal Article 2013 06 03 In order to evaluate the effects of different planting patterns on some soil physicochemical properties, an experiment was conducted at the Agricultural Research Station, Faculty of Agriculture, University of Bu-Ali Sina, during the 2010 growing season. The experiment was conducted as randomized complete blocks design with three replications. The experimental treatments were plantation of sole crop of chick-pea (P₁), sole crop of barley (P₂), and intercropping patterns of 100% chick-pea + 100% barley (P₃), 100% chick-pea + 75% barley (P₄), 100% chick-pea + 50% barley (P₅), 100% chick-pea + 25% barley (P₆), 25% chick-pea + 75% barley, (P₇), 50% chick-pea + 50% barley (P₈), 75% chick-pea + 25% barley (P₉) and control treatment or non-planting (P₁₀). Soil traits including pH, EC, bulk density, organic matter, total nitrogen, soil’s stable aggregate percentage along with the land use efficiency (LUE) and total yield of the system were evaluated. Results indicated that all of the traits were significantly affected by the experimental treatments. The maximum water stable aggregate (3.45%) belonged to P₅ treatment which was about 70% more than the control treatment (non-planting treatment). The maximum organic matter (2.50%) and total nitrogen (0.44%) were achieved at P₅ and P₁ treatments, respectively. The P₃ treatment had the highest total yield and significant differences with the P₁ (sole cropping of chick-pea) and P₂ (sole cropping of barley) treatments. In addition, at all intercropping treatments the LUE index was >1 and the P₃ treatment had the highest value of LUE. In general, the additive intercropping of 50% barley + 100% chick-pea improved the soil physicochemical properties and increased the LUE value. به­منظور بررسی اثرات الگوهای مختلف کشت بر برخی­ ویژگی­های فیزیکی- شیمیایی خاک  و کارایی استفاده از زمین آزمایشی در سال زراعی 90-1389 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بوعلی­سینای همدان اجرا شد. طرح آزمایشی مورد استفاده بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار و ده تیمار بود. کشت خالص نخود (P₁)، کشت خالص جو (P₂) و الگوهای کشت مخلوط با تراکم 100% جو + تراکم 100% نخود (P₃)، 75% جو + 100% نخود (P₄)، 50% جو+ 100% نخود (P₅)، 25% جو + 100% نخود (P₆)، 75% جو + 25% نخود (P₇)، 50% جو + 50% نخود (P₈)، 25% جو + 75% نخود (P₉) به­همراه تیمار شاهد بدون کشت (P₁₀) تیمارهای آزمایشی بودند. ویژگی‌های خاک مثل pH، EC، چگالی ظاهری، ماده آلی، نیتروژن کل و درصد خاکدانه پایدار و کارایی استفاده از زمین (LUE) و عملکرد کل نظام ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که تمامی ویژگی‌ها به­طور معنی‌داری تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفتند. بیشترین خاکدانه پایدار (45/3%) در تیمار P₅ حاصل شد که در مقایسه با تیمار شاهد (P₁₀) 70% بیشتر بود. بیشترین ماده آلی (50/2%) و نیتروژن خاک (44/0%) نیز به‌ترتیب در تیمارهای P₅ و P₁ به‌دست آمد. تیمار P₃ دارای بالاترین عملکرد کل بود و با تیمارهای P₁ (کشت خالص نخود) و P₂ (کشت خالص جو) اختلاف معنی­دار داشت. افزون بر این، در کلیه تیمارهای کشت مخلوط شاخص LUE بالاتر از یک بود و تیمارP₃  بیشترین میزان LUE را به خود اختصاص داد. در کل، کشت مخلوط افزایشی 50% جو + 100% نخود ویژگی­های فیزیکی- شیمیایی خاک را بهبود بخشید و کارایی استفاده از زمین را افزایش داد. https://water-soil.tabrizu.ac.ir/article_3168_3f846e9eb7201e46cac633bf8db9abfa.pdf